The Blog


Documentaires die binnenkomen

‘Hm, ja eigenlijk best lekker’. Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om  te zeggen dat ik eigenlijk veel liever gewoon een lekkere, vette chocoladereep vol suikers naar binnen had gewerkt, in plaats van dat ik deze veganistische hoop ellende aan het herkauwen ben. Vriendin A. is helemaal om en into de superhealthy lifestyle. Dit is dus dezelfde vriendin waarmee ik een half jaar geleden flessen wijn achterover tikte terwijl we de tweede schotel tortillachips met guacamole bestelden onder het mom van ‘je leeft maar één keer’. Wat er in de tussentijd gebeurd is? Vriendin A. heeft een documentaire gezien over hoe slecht de bio-industrie wel niet is en is enthousiast aan de gang gegaan. (A, ik hou van je dat weet je.)

Dit zette me aan het denken. Hoe kan het kijken van een docu zo veel invloed hebben. Ik ging nadenken over welke documentaires of films mij geraakt, geïnspireerd, aan het huilen of lachen gemaakt hebben. Want daar draait het om: het moet binnenkomen en jouw gevoelige snaar raken. Blijf wel reëel en zet je eigen gezonde verstand in om er een les uit te leren: haal eruit wat je nodig hebt.

 

Fat, Sick and Nearly Dead

Om even in de voedselsfeer te blijven. Twee jaar geleden was ik op bezoek bij een vriendin die in New York woont en ze liet me een deel van deze documentaire zien. Ik raakte erdoor geïntrigeerd en heb toen ik weer thuis was de rest bekeken. Joe Cross is een man met een auto-imuunziekte en was dik, ziek en bijna dood. Hij gooide zijn leven om en ging over op groente- en fruitsappen. Hij at kilo’s fruit en groenten per dag door door ze in de juicer te gooien. Hij was na verloop van tijd van alle ellende af. Hij maakte het zijn missie om mensen beter te maken met de levensstijl die hij ontdekt had. Deze documentaire zette me aan het denken en ik ben om het aan den lijve te ondervinden 10 dagen gaan sappen. Ik werd creatief met mijn menu. Alles ging die juicer in: gember, spinazie, kaneel, ananas, bananen, appels. Hele fruitbomen en groenteplanten heb ik verslonden. De eerste twee dagen wilde ik van ellende in bed blijven liggen. Dag drie begon ik te trillen en misselijk te worden, omdat ik suiker nodig had. Na dag vier ging het langzaam beter en na tien dagen voelde ik me heerlijk. Een heel goed idee, maar niet vol te houden en ook niet gezond om de rest van je leven te doen. Je mist gewoon ontzettend veel voedingsstoffen. Maar ik had het geprobeerd. Wat ik geleerd heb, pas ik nog steeds toe: pak de helft van de tijd een salade of soep als lunch en avondeten en je krijgt een overdosis groenten en fruit. Een keer per jaar een kuurtje is heerlijk. Maar let op: ‘te’ is nooit goed en overdrijven is ook een vak. Bekijk hier de film, doe een van de kuurtjes van Joe en kijk hoe je je voelt naderhand.

 

Bridegroom

Deze documentaire heeft me geraakt. Heel diep. Het gaat over twee jonge jongens die samen een relatie hebben. De ene jongen is openlijk uit de kast bij zijn familie en zijn homo-zijn vormt geen enkel probleem. De andere jongen is nog niet bij zijn familie naar buiten getreden. De twee hebben een jarenlange relatie, wonen samen en willen hun leven voor altijd blijven delen. Het noodlot slaat toe en een van de jongens overlijdt (degene die nog in de kast zit). Zijn familie eist zijn lichaam op en houdt zijn vriend ver van de begrafenis en het hele rouwproces af. Bij het kijken van deze docu maakte ik emotioneel meerdere fases door. Eerst moest ik een traantje wegpinken, die emotie maakte plaats voor verontwaardiging. Nadat hij was afgelopen werd ik pislink. En zo voel ik me nog elke keer als ik terugdenk aan deze prachtige en ontroerende documentaire. Hij is te zien op Netflix.

 

Ik ben benieuwd naar jullie reacties op bovenstaande documentaires en ik hoor heel graag jullie docu-tips voor mij.